Uit de nalatenschap

Geplaatst op 24 mei, 2020 in Perskamer door Alcuin

De garage was bij de bouw verlengd met een schuur. In de eerste periode stond hier de oliegestookte verwarmingsketel. Naast de ketel was er nog ruimte voor een kleine werkbank, aan de muur naast de ketel hing het tuingereedschap.Het schuurtje was het domein van mijn vader.

Deze periode werd gevolgd door die waarin de leiding van de ketel naar het huis geïsoleerd werden en vervolgens weer een volgende waarbij er een aansluiting op het gasnet kwam en een kleine gasgestookte ketel de oude installatie verving.

Zo ontstond er in het schuurtje meer ruimte. Ruimte die gevuld werd met materialen, mogelijk nog herbruikbare onderdelen en van verfresten tot schroefjes en boutjes. Ook het gereedschap werd steeds uitgebreid met eigentijdse vindingen en elektrische apparatuur, die het onderhoud van het huis vergemakkelijkte.

Bij het ontruimen van het ouderlijk huis verbaasde ik mij opnieuw over ‘de verzameling’. In een van de laden vond ik een klos vliegertouw. Een mooi object met nostalgische waarde. Hoeveel vliegers hadden wij niet gebouwd?

En als ze gelukt waren en goed wilden vliegen knoopten we steeds meer touw aan elkaar. Ik herinner mij dat we na het breken van de lijn de vlieger 2,5 kilometer verder terugvonden.

In een vakantie aan zee kocht ik destijds een kleine vlieger. Het plezier is dat van mijn kleine ik.

Verstuurd vanuit Aplace@ 52°3′28″ N  4°29′2″ O

Patronen

Geplaatst op 5 mei, 2020 in Perskamer door Alcuin

De uitgeschreven tekst bij de begrafenis-mis voert mij terug naar een verleden.

Ambachtelijk werk was gewoon en noodzaak. De consumptiemaatschappij moest zijn opmars nog beginnen. Sokken werden gestopt, truien zelfgebreid en zomerjurkjes afgeleid van patronen in tijdschriften.

Ik zie mijn moeder gebogen over de tafel staan in gesprek met mijn oma. Als er met patronen gewerkt moest worden kwam mijn oma op bezoek. Oma was voor haar huwelijk coupeuse. Voor haar huwelijk want eenmaal getrouwd bleef de vrouw ‘thuis’ en zorgde voor het huishouden. Een meer bewerkelijk proces als heden ten dage; andijvie was een stronk, aardappelen kocht je per mud, voor appelmoes begon je bij de appel, de melkboer bracht melk aan huis en de bakker brood.

Als architect kan ik tekeningen lezen, maar waar het patroon precies voor is weet ik niet. Wel herinner ik mij het achtereenvolgende handelingen… patronen werden met een radarwieltje op transparant papier overgebracht, uitgeknipt en op stof gespeld. Dan volgde het knippen van de stof. Minimaal aan elkaar gespeld volgde de eerste passessie. Als alles viel, zoals gedacht, volgde het aan elkaar naaien van de verschillende stukken. Zou het moeilijk zijn?

Herinnering…

Geplaatst op 5 mei, 2020 in Perskamer door Alcuin

Herinnering aan een zeilavontuur.

De lunchroom keek uit over de Schiehaven. Terwijl ik wacht op mijn afspraak brengen de zware basaltkeien van de kadewand mij terug naar een zeilavontuur van weleer.

Mijn broertje had het geregeld. We zouden een stalen schip buitengaands brengen en omzeilen naar een van de eilanden. Er staat een flinke zuidwester. Het schip ligt op ons te wachten aan een kade met basaltkeien. Hierop ontstond de associatie. 

De schipper blijkt een nog jonge gast. Naast mijn broertje en mij is er nog één andere opstapper. Vier man voor zo’n schip…

Als we van wal steken en de zeilen hebben gehesen is de belangrijkste rol weggelegd voor de schipper in het op koers houden van het schip. Geen eenvoudige opgave op deze woelige baren. Bij het Marsdiep hebben we stroom en wind mee… het schip rolt en glijdt…

Het verschijnen van mijn afspraak doet mij terugkomen in de ruimte. 

Whauw, hoelang geleden is dit geweest?

Eerste hulp…

Geplaatst op 4 mei, 2020 in Perskamer door Alcuin

Bij het leeghalen van het ouderlijk huis kom ik hem tegen; de oude EHBO-kist van mijn vader. Al lang niet meer in gebruik maar er blijken herinneringen aan te zitten.

Mijn vader was leraar lichamelijke opvoeding; gymleraar.

Bij het bekijken van de kist zie ik de ambachtelijkheid. Dit is een uniek gemaakt exemplaar. De consumptiemaatschappij had haar opkomst nog niet gemaakt en een EHBO-kist hoorde vast nog niet tot de standaarduitrusting van een school of huishouden. Deze kist had een plek in de gymzaal en later achter in de auto van mijn vader.

Tijdens onze werkweek aan de stadsmaquette zat achter in de ruimte een medewerker van de gemeentewerf de oranje EHBO-kits uit de vuilniswagens bij te werken. Alles in zo’n kit is tegenwoordig voorzien van een houdbaarheidsdatum; een geaccepteerd fenomeen.

In de kist van mijn vader zaten de vette watten gewoon in een verpakking van vetvrijpapier. De pleister kende maar een uitvoering… die van wat we tegenwoordig ‘classic’ noemen. Misschien kwam eerste hulp toen vaker voor en hoefde het materiaal geen datum te hebben. Of zou er een andere oorzaak zijn?

#regelgeving # consumptiemaatschappij #marketing #verdienmodel